Archiwa tagu: H. Hesse

„Siddhartha” – Hermann Hesse. Egzystencjalizm egzotyczny

Hesse H., Siddhartha, przeł. Małgorzata Łukasiewicz, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań 1988

Hesse H., Siddhartha, przeł. Małgorzata Łukasiewicz, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań 1988

Hermann Hesse, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury w 1946 roku, niewątpliwie należy do tych pisarzy, którzy przystępnym słowem łączą elementy filozofii z literaturą piękną. Fabuła dzieł Hessego staje się, zazwyczaj, pretekstem do ukazania odwiecznych konfliktów, takich jak: serce-rozum, ciało-dusza czy manichejska, preegzystencjalna walka dobra ze złem. Pozycje niemieckiego pisarza to również, a nawet przede wszystkim, „droga”, którą przemierzają bohaterowie w poszukiwaniu recepty na szczęście – taką też opowieścią jest Siddhartha, napisaną w latach 1919-1920 po podróży autora na bliski Wschód. W przeciwieństwie do Narcyza i Złotoustego (1930) świat przedstawiony Siddharthy został skonstruowany wokół starożytnej filozofii indyjskiej, i opowiada o synu bramina, który wyrusza w świat, żeby szukać sensu i treści życia:

Continue reading “„Siddhartha” – Hermann Hesse. Egzystencjalizm egzotyczny” »

„Narcyz i Złotousty” – Hermann Hesse. Asceza kontra rozkosz

Hermann Hesse, Narcyz i Złotousty, przeł. Marceli Tarnowski, PIW, Warszawa 2003

Hermann Hesse, Narcyz i Złotousty, przeł. Marceli Tarnowski, PIW, Warszawa 2003

Hermann Karl Hesse (1877-1962), jeden z najwybitniejszych prozaików, poetów i eseistów XX wieku, nagrodzony Nagrodą Nobla w dziedzinie literatury za 1946 rok. Twórczość niemieckiego pisarza pozostaje w Polsce dla wtajemniczonych, głównie studentów germanistyki, mimo że Hesse kilkadziesiąt lat temu postawił pytania, które dzisiaj w obliczu postmodernizmu, kultury masowej i wywyższenia pragmatyzmu, wracają do nas jak bumerang. Powieści Hessego ukazują rozpad świata społecznego oraz obnażają antyhumanistyczne postawy człowieka w obliczy zagrożenia; stawiają pytania, na które człowiek wciąż poszukuje odpowiedzi (kim jestem? do czego zmierzam? czy to, co robię, ma sens?). Takie pytania i wiele innych stawia lektura Narcyza i Złotoustego (1930): „[…] to opowieść osnuta wokół przyjaźni średniowiecznego mnicha ascety z bezdomnym włóczęgą, rzeźbiarzem, szukającym natchnienia w miłosnych przygodach. Fabuła jest pretekstem do ukazania odwiecznego konfliktu aspiracji duchowych i świata zmysłów, rozumu i uczucia, oraz ciągłego poszukiwania recepty na szczęście” (blubry książki).

Continue reading “„Narcyz i Złotousty” – Hermann Hesse. Asceza kontra rozkosz” »